Het gevoel dat ik al een tijdje geen zeep meer heb gemaakt, jeukt wat zeurderig op de achtergrond. Ik heb bemerkt dat ik steeds meer zin heb in absolute basiszepen en dat ik niet meer zo geboeid raak door allerlei technieken om zeep visueel aantrekkelijk te maken. Het kan een fase zijn, iets dat ook vrij natuurlijk is. Een golfbeweging, soms meer, soms minder.

Wol bewerken

In elk geval heeft mijn interesse om dieper ‘in basis’ te duiken een nieuwe uitlaatklep gevonden: wol bewerken. OK, niet iets dat echt nieuw is. Ik heb altijd al een liefde voor wol gehad. Ik heb er mee gevilt, geweven, gepuncht (en ik houd van dunne wollen truitjes uit de fabriek, kuch).

Zo’n tien jaar geleden had ik al eens een aantal zakken ruwe wol gekregen van Joep (van Veldvee, vroeger Veldvarkens), waar ik mee gevilt had. Hij had al gewaarschuwd dat de wol aan de stugge kant was en niet kwam van voor wol gefokte schapen, maar dat deerde niet.

Eigenlijk was de lichtelijk stugge wol geweldig prettig bij de viltzepen die ik ervan maakte. Denk dan aan het scrub-effect: mild maar merkbaar. Hiernaast zie je een paar voorbeelden uit 2014. De witte wol was van Joep en Jorieke en de gekleurde strengen waren gekochte merinoplukken en wat zijdestrengetjes hier en daar.

Moestuin

Dit jaar in januari was ik druk bezig met plannen hoe ik mijn tuin zou kunnen voorbereiden op wéér een veel te droge en warme zomer. Misschien gaat het niet gebeuren, maar de kans is redelijk aanwezig. Heel veel ideeën opgedaan, niet alles toepasbaar in mijn situatie (irrigatieslangen ingraven is geen optie als je geen eigen kraan hebt, bijvoorbeeld).

Het gebruik van wol in je tuin vond ik wel interessant om te onderzoeken. Wol kan slakken weren (moeten we nog gaan ervaren of dat inderdaad zo is), kan als mulch dienen om de grond af te dekken en verdamping tegen te gaan en is een traagwerkende meststof goed voor je planten en bodem.

Op Marktplaats werd veel gratis wol aangeboden en ik maakte een afspraak met een mevrouw om wol op te komen halen. Het was wol van het Bonte Schaap, voornamelijk bruin, want dat leek me esthetisch mooier en minder storend dan witte wol in de tuin.

Ik kwam terecht in een kleine schapenstal met prachtige schapen. Zo vriendelijk en warm keken de dames uit hun ogen, dat ik er voortdurend aan terugdenk. Ondanks dat ik inmiddels ook bij andere schapenstallen langs ben geweest, die eerste schapen waren echt anders dan andere. De wol die ik mocht uitkiezen was perfect geschoren, schoon en supermooi. Zo mooi dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen deze zomaar in mijn tuin te dumpen. Ik maakte een afspraak met iemand anders, nadrukkelijk gevraagd om pure afvalwol, om die dan in de tuin te gebruiken.

Spintol

Ondertussen had ik mijn kleine, houten spintol op zolder teruggevonden en ik probeerde of ik de prachtige bonte schapenwol kon spinnen. Dat ging heel goed. Na een paar dagen spinnen met de spintol, vond ik het wat langzaam gaan, Ik ging me oriënteren op een heus spinnewiel. Het was even zoeken, flink inlezen, videos van Youtube verslinden en als een havikje Marktplaats in de gaten houden, want mooie spinnewielen zijn als een zucht weer verkocht.

Het is ook wel eng om voor het eerst van je leven een spinnewiel te kopen, aangezien je niet weet of je een incompleet of mogelijk kapot ding koopt. Ze kunnen je alles wijs maken. Uiteindelijk heb ik een spinnewiel gekocht bij een dame die een paar uur spinles aanbood tesamen met de koop van het wiel. Ideaal, want dan wist ik gelijk of alles goed werkte en had ik ook de kans om mijn honderden vragen af te vuren op iemand met ervaring.

Schippertje

Ik heb nu dus een Wernekinck spinnewiel, heel basis, ze worden volgens mij ook ‘Schippertje‘ genoemd. Dan stel ik me zo voor dat door de compacte vorm, deze spinnewielen vroeger zonder problemen in de kajuit van een binnenvaartschip konden worden gebruikt.

Het spinnen ging als een treintje. Ik vond mezelf best wel een natuurtalent, aangezien ik draden zomaar gesponnen kreeg die niet kapot gingen. Heerlijk gevoel. Gelukkig gaat dat euforische gevoel niet weg als je later ontdekt hoeveel kennis je nog moet opdoen over wolsoorten, vormen van kaarden, twijnen en draaddiktes. Die informatie kan stap-voor-stap worden toegevoegd, zonder de stress dat het anders niet lukt. Het kan alleen maar beter worden door de tijd heen.

Verven

Jaaaaa, verven van wol is ook een complete wereld op zich. Ik gaf mezelf eerst toestemming om een beetje in het wilde weg te verven en om daarna pas serieus aan de slag te gaan. Op zolder heb ik een hele kist met textielverven, maar die heb ik nog nauwelijks gebruikt. De leuke uitdaging is om met plantaardige verven aan de slag te gaan. Natuurlijke verven die ik ook bij het zeepmaken wil gebruiken. Kruisbestuiving dus.

Het makkelijkste is om met uienschillen te beginnen en dat deed ik dus. Al gauw was het hek van de dam en probeerde ik vanalles uit te koken om te kijken wat het effect op de wol zou zijn. Ook wat gespeeld met voedingskleurstoffen, die ook heel goed pakken op wol. Al heeft naturel wol ook zijn eigen charme.

(Wordt vervolgd)