Roosjes verwelken…

Roosjes verwelken,
Scheepjes vergaan…
Maar mijn liefde voor zeep,
Blijft toch wel bestaan…

Soms zit het mee, soms zit het tegen…

Als je voortdurend aan het hobbyen bent met zeepmaken, gaat er best wel het een en ander mis. Ik ben van mening dat óók dat soort dingen leerzaam genoeg zijn om te delen in een zeepblogje. Het leuke is dat zelfs uit tegenvallers of mislukkingen altijd wel iets positiefs te halen valt.

Het verhaal van de roosjes begon met een zeep die maar niet wilde hard worden. Dat ben ik op zich niet gewend, maar de laatste tijd zeep ik op lage temperaturen en Cold Process. De bedoeling is om de juiste technieken en het juiste recept bij elkaar te vinden om dunne lijntjes in zeep** te kunnen maken. Ik had al een aantal keren hetzelfde recept met biologisch rundervet genomen en steeds met andere temperaturen de loog toegevoegd, Het is echt trial-and-error om die dingen te leren kennen.

Nou, zoals je hiernaast ziet, dunne lijntjes werden het die keer niet, al was ik best tevreden met het resultaat. Alleen… de zeep bleef maar vochtig en plakkerig. Na twee, drie dagen bedacht ik me ineens dat ik maar eens moest proberen of ik er Soap Dough van kon maken en ik deed een aantal plakken zeep in een plastic zakje.

Soap Dough

Soap Dough is een aparte techniek bij het zeepmaken. Je maakt het recept van een gewone zeep en je laat die verzepen zonder dat er zuurstof bij komt. Voor de verzeping heeft dit geen enkel effect, want die heeft geen zuurstof nodig. Voor het rijpen van de zeep heeft het wel gevolgen, want het water kan niet weg. Je krijgt dan een soort zeepdeegje dat je kunt kneden met je blote handen (want de verzeping heeft gewoon plaatsgevonden). Een lekker zeepdeegje (soap dough) voelt aan als boetseerklei. Leuk speelmateriaal dus.

Mijn natte-zeepjes-deeg had wel flink was maizena nodig, omdat het nog te plakkerig was. Maar ik heb me helemaal uitgeleefd met het maken van roosjes. Die maak je uit losse bloemblaadjes die je een beetje in vorm buigt, omkrult en je steekt er een stokje in om ze rustig te laten drogen. Zelfs zonder echt ervaring kan je best wel leuke roosjes fabriceren. Met meer ervaring zullen ze alleen maar mooier worden in toekomstige projecten.

Op een gegeven moment voegde ik extra roze mica aan toe, zodat niet alle roosjes dezelfde kleur zouden krijgen. Dat is leuker en speelser voor het oog om naar te kijken.

Dunne lijntjes

Denk niet dat ik hierdoor mijn dunne lijntjesproject was vergeten. Voor de roosjeszeep had ik de geurolie Smoky Patchouli uitgekozen, een beetje zwaardere geur die ik wel vond passen bij de uitstraling van de wat krakerige roosjes. Het gieten van de dunne lijntjes lukte deze keer eindelijk. Ik had net boven kamertemperatuur de olie en loog gemengd, in kleine bekertjes met de micas gemengd en weer teruggegoten in een grote schenkkan met tuit. Alles ging voorspoedig… behalve… (kuch) … dat ik door de spanning van het lijntjesproject, totaal was vergeten om de lekkere geur toe te voegen. Stom.

Misschien dat het juist door de afwezigheid van een geurolie zo voorspoedig ging, want de toevoeging kan heel vaak het verzepingsproces versnellen, zodat je zeepmassa ineens vrij stevig wordt. En dan kan je dunne lijntjes weer vergeten.

In elk geval, bovenop de gegoten zeep zette ik de (hardgeworden) roosjes. Ik kon niet wachten tot het aansnijden van de zeep. Nou… ook dat heeft bijna een week geduurd. Ook deze zeep wilde maar niet hard worden. Met de Zap-test (gewoon even de zeep proeven via je tong) wist ik dat de verzeping prima ging, maar het uitharden liet op zich wachten.

Ash

Helaas zijn dit dus de omstandigheden waaronder zich ‘soda ash‘ gaat vormen. Ash is een poederig laagje (natriumcarbonaat) bovenop de zeep dat ontstaat door de inwerking van zuurstof uit de lucht op de loog die nog niet verzeept is. Het is onschuldig en je kan het eraf stomen of spoelen, maar als je roosjes op je zeep hebt gezet, is het moeilijk om even snel de soda ash te verwijderen.

Het zat allemaal niet zo mee dus en het aansnijden moest nog beginnen. Toen ontdekte ik een volgende tegenvaller. Om regelmatige plakken zeep te snijden, moet je met je mes of snijdraad dwars door de roosjes heen gaan. Auwwww, daar had uren werk in gezeten!

Met rechte, kromme en scheve bochten probeerde ik dit zoveel mogelijk tegen te gaan. Helaas werd het dus geen strak eindresultaat.

Het goede nieuws…

Het goede nieuws was dat m’n lijntjesproject eindelijk geslaagd was. De dunne lijntjes waren precies zo uitgevallen als ik had bedoeld.

Wat ga ik voortaan anders doen?

• Ander soap dough (minder plakkerig, wat ik inmiddels al voor elkaar heb gekregen in de tijd tussen deze zeep maken en dit blogje schrijven)
• Roosjes (en andere embeds) doe ik de volgende keer op HP-zeep, om soda ash te vermijden
• Roosjes anders groeperen op een zeep die aangesneden gaat worden
• Kleinere roosjes
• Hoger percentage sodium lactate (melkzout) bij de loog om de zeep, ondanks de lage mengtemperaturen, sneller te laten harden

** Oplettende lezers zullen zich afvragen waarom ik zo moeilijk doe, aangezien ik al jaren eerder met dunne lijntjes in zeep heb gewerkt. Wel, dat waren recepten met voornamelijk onverzadigde, dunne oliën. Het nadeel daarvan is dat de onverzeepte olie in de zeep (de overvetting) op den duur ranzig kan worden. Ik probeer nu met harde vetten hetzelfde effect te bereiken en het lijkt erop dat dit inderdaad ook kan, maar ik heb momenteel nog niet de ‘gouden handleiding’ voor mezelf ontdekt hoe het exact gedaan moet worden.

Misschien ook leuk voor jou: