Appel

September 2014

Afscheid van een appelboom

Afgelopen week zat ik met een aantal buren gezellig rond een brandende vuurkorf, toen iemand zei: Weet je wel op welk hout je voeten nu rusten? Dat bleek dus een tak van de geliefde appelboom te zijn. In oktober vorig jaar raakte onze buurt-appelboom ontworteld bij een inmense storm met cirkelende rukwinden. Het was een boom die altijd gewoon langs de straat had gestaan, met appeltjes voor alle kids uit de buurt.

Later op de avond nam ik het hout in mijn armen mee naar huis. Het ligt nu nog op de eettafel te wachten tot ik een goed sokkeltje vind om het op te bevestigen. Het lijkt misschien een beetje raar om sentimenteel te worden van een stuk hout, maar ik was niet alleen in dit gevoel. De andere buurtbewoners kwamen de ochtend na de storm in shock en geëmotioneerd één voor één afscheid nemen van de omgewaaide boom.
Met die gedachten kwam er dus onbewust – en ineens wel bewust – een zeep die Appel heet. In het daglicht een beetje matte, bijna saaie zeep, maar onder water of tegen het zonlicht gehouden komt hij tot leven.

Appelschillen van zeep

In een bak van 18 cm bij 18 cm had ik twee cirkelpatronen gelegd van dun gesneden embeds, die gekleurd waren met Caput Mortum en een mix van olijfgroene mica met felgeel pigment, dat toevallig appelgroen uitviel. De zeep is transparant geworden, maar niet doorschijnend vanwege de restjes pigment die in de zeep zwerven.

Geur

Deze zeep heet domweg Appel, omdat er binnenin appelschillen zitten en de zeep naar Appel ruikt. De geur is dus: Appel. Ruikt goed naar frisse appel – pietsie zoetig, maar niet te zoet.